Preventie Jeugd

Ervaringsverhaal van een moeder

Nola van Annelon doet mee met Piep

In verband met mijn epilepsie en eetstoornis heerst er wat spanning in huis. Bij de eetstoorniskliniek kreeg ik de tip om Nola van 4 jaar aan te melden voor het jeugdpreventieprogramma Piep zei de muis. In eerste instantie dacht ik dat het niet nodig was, maar ik vond dat het geen kwaad kon om eens te gaan kijken op de website en de filmpjes te bekijken. Na deze filmpjes te hebben gezien werd ik enthousiast. Wel twijfelde ik of Nola niet wat te jong was aangezien ze echt net 4 jaar was geworden.

Via de website heb ik mij aangemeld en twee dagen later werd ik al gebeld door de pedagogisch medewerker (hoofdbehandelaar). Zij was heel aardig en klonk al meteen heel professioneel over de telefoon. Eerlijk gezegd dacht ik, omdat het gratis is, dat het een soort buurthuis was waar kinderen konden gaan spelen, maar het is echt heel professioneel. Dat moet natuurlijk ook wel met kleine kinderen die spanningen ervaren. Normaal krijg je een intake op de locatie, maar omdat het programma de week erop zou starten deden we deze even kort over de telefoon. Ze gaf aan dat Nola inderdaad nog wat jong was, maar we het wel konden proberen voor drie weken, maar Nola deed het super goed en is niet te houden. Ze is zo enthousiast en gaat heel graag naar Piep. Ze blijft dus gewoon alle 14 bijeenkomsten komen.

Nola is op moment van schrijven vier keer geweest en elke week komt er weer een beetje meer bij Nola los. Ze zei pas “mama bij Piep hebben we het over gevoelens”. Tijdens dit programma zijn er 4 ouderbijeenkomsten en je kan ook nog apart een afspraak maken met de pedagogisch medewerker. Ik had bijvoorbeeld een aparte afspraak over hoe ik Nola het beste kan vertellen dat ik epilepsie en een eetstoornis heb. Veel mensen vinden het onvoorstelbaar om dit aan een kind van vier jaar te vertellen, maar echt ze hebben heel veel door. Zo heb ik het Nola verteld en gaf zij als reactie “gaat je epilepsie weer over?” en “Papa vind het niet leuk als jij niet eet”. Nog steeds krijg ik reacties van andere als in “ze is nog veel te jong om dat haar te vertellen”. Maar door het programma “Piep zei de muis” heb ik ingezien dat dit totaal niet zo is.

Dit preventieprogramma kan echt geen kwaad. Het is voor ons gevoel een extra luxe. Dit programma zal voor elk kind en elke ouder goed zijn, maar al helemaal voor kinderen die ook echt al spanningen ervaren thuis. Na elke sessie heb ik tot nu toe weer wat van Nola gezien. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat Nola de emotie verdriet liever vermijd. Verdriet is ook geen fijne emotie, maar ik wil haar bijbrengen dat dit bij het leven hoort en ze dit mag zijn. Zo is de kans kleiner dat zij vermijdingsgedrag gaat vertonen zoals ik dat vaak heb gedaan.

Naast dat de kinderen hier wat leren, leren wij als ouder dus ook heel veel. Het is echt een luxe dat dit bestaat. Wij zijn hier erg blij mee en raden dit iedereen aan. Op mijn persoonlijke blog heb ik nog meer geschreven over mijn ervaring met het programma “Piep zei de muis” van Arkin.

————————————————-

Sitemap